1.

        Uderzyłam ją w brzuch. Zgarbiła się z bólu. Złapałam jej rękę, obróciłam wokół własnej osi, podcięłam nogi i przygwoździłam do ziemi. Dziewczyna dyszała ciężko, ja miałam tylko zadyszkę. Treningi fizyczne to ważna część edukacji w szkole. Szpieg który nie jest w dobrej formie siedzi za biurkiem lub konstruuje najnowszej generacji systemy namierzania, pluskwy, aparaty i tym podobny sprzęt z którego potem korzysta FBI jeśli dyrektor naszej szkoły będzie łaskawy.
        Byłam na podpoziomie 4. Na tym poziomie ćwiczyliśmy się w sztukach walki i co najciekawsze, uczyliśmy się wyciągać ze źródła potrzebne nam informacje. Nie jest to przyjemne, ale często konieczne jeśli szantaż, przekupstwo i nasz naturalny wdzięk nie wystarczy.
        Ruszyłam na lekcję łaciny. Nie mam pojęcia po co mi ten język. Znam perfekcyjnie 6 innych i 2 na poziomie średnim. Ale cóż, wymagania szkoły... Siedziałam w klasie, ale myślami byłam na powietrzu. Była zima, ale dla mnie to świetna okazja by odbyć trening na dworze. Udoskonalić technikę kamuflażu, pobiegać po drzewach, takie tam...
         Dzwonek przerwał moje rozmyślania a ja popędziłam do pokoju, przechodząc przez przejście w ścianie. Wskoczyłam w dres, wybiegłam na dziedziniec i weszłam w las.
         Krew buzująca w uszach. Serce tłukące się w piersi zbyt szybko. Weszłam na drzewo i zaczęłam się rozciągać. O tej porze mógł ktoś tu być, wielu uczniów tu ćwiczy, ale większy ruch jest nocą gdy bawimy się w podchody. 300 uczniów szkoły próbuje podejść siebie nawzajem. Wspaniałe uczucie, ale o tym kiedy indziej.
         Zapiszczała moja komórka. Esemes. "GDZIE JESTEŚ? CZEKAM!" Zignorowałam go. Zuzanna potrafi być niemożliwa. Wie że ćwiczę w lesie.
         Gdy się ściemniło przyjemnie rozgrzana ruszyłam w stronę szkoły. Jednak coś było nie tak.
- Co tu robisz? - szept był tak cichy że równie dobrze mógł to być powiew wiatru, ja jednak słyszałam doskonale.
          Zareagowałam automatycznie. Mięśnie spięły się, plecy wykonały gwałtowny zwrot kryjąc się za drzewem, kolana się ugięły. Podniosłam głowę i zobaczyłam sylwetkę człowieka na gałęzi 4 metry nade mną.
- Chyba zapomniałaś o apelu.
          Drgnęłam zaskoczona. Apel! Po łacinie był apel! Zaklęłam siarczyście.
- Jeśli się pośpieszysz to zdążysz na owację dla dyrektora. - zęby błysnęły w mroku.
- Kim jesteś?
          Nie odezwał się tylko przeskoczył na inną gałąź. Nawet w mroku widziałam tą grację ruchów. Rzuciłam się w pogoń. Doskoczyłam do pnia drzewa i złapałam najniższą gałąź. Weszłam i rozejrzałam się, ale nikogo nie ujrzałam. Rozpłynął się mimo że czułam jego wzrok.
- Wiem że tu jesteś. - mruknęłam pod nosem.
Usłyszałam tylko oddalający się śmiech.
Chyba znalazłam kogoś lepszego ode mnie. Szlag.





 _______________________
Celne komentarze mile widziane. Całuski.